Namasté, mijn naam is Rousnie Khemai

Toen ik 12 jaar was is mijn oma overleden. Dat was de eerste keer dat ik een crematie van dichtbij heb mogen meemaken. Gedurende 12 dagen na haar crematie kwam er een priester bij ons thuis. Normaal gesproken wordt er alleen uit Ramayan gelezen.

De Ramayan is een omvangrijk epos uit India. Samen met de Mahabharat vormt het een belangrijke culturele hoeksteen van het hindoeïsme. Dit keer werd er ook uit de Garurh Poeran gelezen. Dit geschrift behandelt de vele en veelzijdige aspecten van het werelds leven, en ook van het leven na de dood. Onderwerpen zoals de wandelweg van de ziel na het verlaten van het lichaam, hoe deze wandelweg wordt bepaald en wat daaraan ten grondslag ligt, komen hierin aan de orde. 

Hierin wordt ook aangegeven dat als de as van een overledene wordt uitgestrooid in de heilige rivier Ganges dan zal de ziel gelijk alle wegen overslaan en naar god zelf gaan. Dit wordt door de meeste mensen ook het Paradijs genoemd. Op een zeer voortreffelijke manier wordt in een dialoog gevoerd, waarbij de vragen worden beantwoord door God. Deze ‘vragen en antwoorden’ verschaft de mens niet alleen inzichten over haar eigen handelen en ervaringen, maar geeft ook antwoorden op vele levensvragen waarmee wij zitten.  

 

Nadat we de urn konden ophalen bij de crematorium zijn wij naar India gereisd en is in de Ganges mijn oma’s as uitgestrooid. Dit heb ik altijd onthouden want dit was een zeer bijzonder moment voor mij om zo voor de laatste keer afscheid van mijn oma te nemen.

Mijn interesse heeft altijd bestaan om vrienden of familieleden te vragen wat zij willen na het overlijden. Veel mensen willen het er liever niet over hebben of zeggen meestal “dat mogen mijn kinderen of familieleden” beslissen. Ik heb dat altijd erg  bijzonder gevonden en vind het jammer dat daar vaak niet zelf over nagedacht wordt. Het taboe mag hierin doorbroken worden! U wilt juist uw nabestaanden de zekerheid meegeven dat ze alles goed gedaan hebben naar uw wens.

 

Vorig jaar mei in 2020 is mijn dierbare tante overleden, we werden overspoeld met emoties. Dit was het moment dat er veel geregeld moest worden. Wat moet er eerst gebeuren en wat daarna.. 

Haar laatste wens was om in de Ganges uitgestrooid te worden en dat is ook gebeurd.

Tijdens het rouwen door heb ik toen vaak gedacht: Wat als iemand niemand heeft om hem of haar mee te nemen naar India om uitgestrooid te worden? Of dat de nabestaanden dit wel willen doen voor hun dierbare, maar er de mogelijkheid of geen tijd voor hebben door de drukte van het dagelijkse leven of door werk. Wat zijn dan de mogelijkheden?

"Het voelt als mijn roeping om dit te kunnen doen"

 

Ik ben toen op onderzoek gegaan naar welke mogelijkheden er zijn maar heb helaas niks of niemand kunnen vinden die de mensen hiermee kunnen helpen. Door de corona is er wel de mogelijkheid gekomen om de urn van uw dierbare op te sturen als pakketje naar India, zodat iemand dat daar voor u kan uitstrooien. Ik kreeg bij die gedachte al kippenvel..

Wat kon er allemaal niet fout gaan!? De urn zou bijvoorbeeld kunnen kwijtraken.

Hoeveel vertrouwen kunt u nou hebben dat de as wel in de Ganges wordt uitgestrooid en niet ergens in een goot of onder een boom! Mijn hele bestaan zei meteen NEE, dit moet anders kunnen! 

Met die gedachtes en gevoel ben ik Ganga Visardjan opgestart. Op deze manier kan ik er zijn voor mensen die wel de wens hebben om in de Ganges te worden uitgestrooid, maar niet de middelen hebben. Ik wil er zijn voor de nabestaanden die de wens van hun dierbaren respecteren, maar ze zelf wellicht niet in de gelegenheid zijn om het te doen, het kan zijn door werk of andere redenen. Ik geef al deze nabestaanden de garantie dat ik het as uitstrooi in de Ganges. De gehele kerkdienst met as verstrooiing zal gefilmd worden met de foto van uw dierbare overledene erbij. Bij terugkomst zullen we deze film op een USB-stick aan u overhandigen.

Warme groet, 

Rousnie

Saraswati-Download-PNG.png
WhatsApp Image 2021-11-17 at 19.36.16.jpeg